Vlorë nuk është thjesht një qytet bregdetar. Është një ndjesi. Një vend ku deti hapet si horizont dhe malet ngrihen si kujtime, duke e bërë çdo pamje të duket sikur është në kufirin mes realitetit dhe poezisë.

Këtu, drita ndryshon gjithçka. Mëngjeset janë të buta, me detin që zgjohet ngadalë, ndërsa perëndimet janë dramatike — sikur dielli të mos dojë të largohet pa lënë gjurmë. Vlorën nuk e shikon vetëm; e ndien.

Ajo që e bën të veçantë është kontrasti. Në një hap je në zhurmën e qytetit, në tjetrin në qetësinë e maleve. Një rrugë të çon drejt bregut, një tjetër drejt shtigjeve të egra. Kjo afërsi mes natyrës dhe jetës është ajo që më bën ta quaj Vlorën shtëpi për shpirtin.

Historia këtu nuk është muze — është e pranishme. Nga brigjet që kanë parë anije të lashta, te malet që kanë mbrojtur qytetin për shekuj, çdo cep mban një histori të heshtur. Dhe mes gjithë kësaj, njeriu gjen veten.

Për mua, Vlorë është vendi ku rikthehem për të marrë frymë. Ku kamera bëhet justifikim për të ndalur kohën. Ku deti dhe mali më kujtojnë se bukuria më e madhe është ajo që nuk kërkon të shpjegohet.