Zverneci është një nga ato vende që nuk të flet me zhurmë, por me qetësi. I rrethuar nga Laguna e Nartës dhe i mbuluar nga një pyll i dendur me pisha, ky ishull i vogël duket sikur është ndarë nga bota për të ruajtur paqen e vet.

Ecja mbi urën prej druri, me ujin që shtrihet në të dy anët, është një përgatitje e heshtur për atë që vjen më pas. Çdo hap të largon nga ritmi i shpejtë dhe të afron me një ndjenjë të thjeshtë: qetësi.

Në zemër të ishullit qëndron Manastiri i Shën Mërisë, i vjetër dhe i përmbajtur, sikur të jetë ndërtuar jo për t’u parë, por për t’u ndjerë. Aty, koha ngadalëson dhe mendimet bëhen më të qarta.

Zverneci nuk ka nevojë për madhështi. Bukuria e tij është delikate — reflektimet e ujit, hijet e pishave, era e lehtë që lëviz gjithçka pa e prishur qetësinë. Është vendi ku ndalon për pak, por që të mbetet gjatë në mendje.

Për mua, Zverneci është një pushim i vogël për shpirtin. Një kujtesë se ndonjëherë, bukuria më e madhe gjendet në heshtje.