Grama Bay, e fshehur në brigjet e egra të Karaburunit, nuk është thjesht një gji — është një përjetim. Qasja e vështirë e bën atë të ndihet e paprekur, sikur koha ka vendosur ta anashkalojë. Kur mbërrin aty, ndjesia e parë është heshtja… një heshtje që flet më shumë se fjalët.

Uji është i pastër deri në tejdukshmëri, ndërsa shkëmbinjtë e lartë përreth krijojnë një ndjenjë mbrojtjeje, sikur gjiri të të pranojë vetëm nëse vjen me respekt. Çdo reflektim drite mbi det, çdo hije mbi shkëmb, duket si një kujtim i lashtë.

Grama nuk të fton të nxitosh. Të detyron të ndalosh, të marrësh frymë dhe të dëgjosh veten. Këtu ku dikur marinarë të lashtë gdhendnin emrat e tyre në gur, kuptova sa e vogël është prania jonë përballë historisë dhe natyrës — dhe sa e çmuar është kjo ndjesi.

Karaburuni ka një ashpërsi të bukur, por Grama Bay ka një butësi të rrallë. Është vendi ku deti qetëson mendjen dhe horizonti të kujton pse ndonjëherë duhet të humbasësh rrugën për ta gjetur veten.

Për mua, Grama nuk ishte vetëm një destinacion për t’u fotografuar. Ishte një moment i pastër lidhjeje — me detin, me historinë, dhe me atë pjesë të brendshme që kërkon qetësi.